Vergelijking van een score van 68 op Carnoustie, Kingsbarns en de Old Course tijdens de Dunhill Links 2026Dezelfde 68 had op Carnoustie, Kingsbarns en de Old Course een andere waarde ten opzichte van het veld. Analyse van 502 scorekaarten van de Dunhill Links 2026.

De Alfred Dunhill Links Championship is een uitzondering op de DP World Tour. Drie dagen lang staan scores van drie verschillende banen op hetzelfde leaderboard: Carnoustie, Kingsbarns en de Old Course van St Andrews. Iedere professional speelt één ronde op elke baan, maar in een volgorde die door de loting wordt bepaald. Daardoor kan een 68 op donderdag een heel andere prestatie zijn dan dezelfde 68 een dag later op een andere baan.

Voor deze analyse hebben we iedere ronde van de editie 2026 gekoppeld aan de baan en de dag waarop die werd gespeeld, op basis van het officiële leaderboard en de officiële startindeling. In totaal gaat het om 502 voltooide ronden van 168 professionals; Jorge Campillo trok zich terug na zijn openingsronde.

Kingsbarns gaf slagen cadeau, Carnoustie nam ze terug

Over de eerste drie dagen was Kingsbarns met duidelijke afstand de gemakkelijkste baan, en Carnoustie de moeilijkste.

BaanGemiddelde score (par 72)Ronden onder 70Ronden van 75 of hoger
Kingsbarns69,56 (−2,44)51%8
Old Course70,73 (−1,27)32%10
Carnoustie71,26 (−0,74)22%22

Op Kingsbarns ging meer dan de helft van de ronden onder 70; op Carnoustie lukte dat slechts in 22 procent van de gevallen, terwijl daar 22 scores van 75 of hoger werden genoteerd.

Ruwe gemiddelden hebben wel een beperking: misschien speelden sterkere spelers toevallig op de gunstigste dag op een bepaalde baan. Het format van de Dunhill biedt daarvoor een oplossing, want iedere golfer speelt alle drie de banen. Zo kunnen we een speler ook met zichzelf vergelijken. Wanneer rekening wordt gehouden met het algemene niveau van iedere speler en met de speeldag, blijft het verschil overeind: voor dezelfde golfer was Kingsbarns ongeveer 1,7 slag gunstiger dan Carnoustie, en de Old Course ongeveer een halve slag.

Sessie per sessie

DonderdagVrijdagZaterdag
Carnoustie−0,75−1,76+0,29
Kingsbarns−1,62−3,20−2,49
Old Course−0,95−1,43−1,45

Deze cijfers vragen om één kanttekening. Iedere sessie werd gespeeld door een ander derde van het veld, dus de verschillen tussen sessies weerspiegelen zowel de omstandigheden als het niveau van de groep die op dat moment speelde. Drie conclusies blijven ook dan overeind. Kingsbarns was elke dag de gemakkelijkste baan. Carnoustie op zaterdag was de zwaarste sessie van de week, en de enige waarin het veld gemiddeld boven par speelde. En vrijdag was de gunstigste dag: wanneer dezelfde spelers met elkaar worden vergeleken, was vrijdag ongeveer één slag gemakkelijker dan donderdag.

En toen kwam de zondag op St Andrews

De 70 spelers die de cut haalden, speelden in de finaleronde op de Old Course gemiddeld 71,60. Dezelfde spelers hadden eerder in de week op dezelfde baan gemiddeld 69,29 gespeeld.

Een deel van dat verschil van 2,3 slagen is een statistisch selectie-effect: wie de cut haalt, heeft per definitie goed gespeeld in de eerste drie ronden, en uitzonderlijk goede scores herhalen zich niet automatisch. De rest past bij de windvlagen die op de finaledag werden gemeld. De cijfers bewijzen niet hoeveel slagen de wind kostte, maar ze laten wel zien hoe sterk dezelfde baan binnen één toernooi van karakter kan veranderen.

De valkuil die we bewust vermijden

De 168 professionals waren verdeeld over drie groepen van 56 spelers, die de banen in een andere volgorde speelden. Van de groep die op Kingsbarns begon en zaterdag op Carnoustie eindigde, haalden slechts 17 spelers de zondag, tegenover 29 voor de groep die op Carnoustie begon.

Het is verleidelijk daaruit af te leiden dat de loting de cut mee bepaalde, maar de gegevens kunnen dat niet bewijzen. De groep die op Carnoustie begon, telde namelijk ook Tommy Fleetwood, Matt en Alex Fitzpatrick, Justin Rose, Tyrrell Hatton, Robert MacIntyre, Brooks Koepka en Sepp Straka. Met één toernooi kunnen we sterkere spelers en een gunstigere volgorde niet betrouwbaar uit elkaar halen.

Wat het leaderboard niet laat zien

Interessanter is het om iedere score te vergelijken met het gemiddelde van de spelers die dezelfde dag op dezelfde baan speelden.

  • Josele Ballester noteerde drie dagen op rij 68, maar die scores waren niet evenveel waard. Zijn 68 op Carnoustie was 3,2 slagen beter dan het veld die dag, zijn 68 op Kingsbarns slechts 0,8 slag, zijn 68 op de Old Course 2,6 slagen. Drie identieke cijfers, drie verschillende prestaties.
  • David Ravetto speelde zijn beste ronde van de week, relatief gezien, op zaterdag op Carnoustie: zijn 68 was ongeveer vier slagen beter dan het gemiddelde in de zwaarste sessie van de week.
  • Jeremy Paul: zijn 72 op Carnoustie lijkt de zwakke schakel tussen zijn 69, 68 en afsluitende 68, maar lag precies op het gemiddelde van die sessie. Zijn 68 op zondag was 3,6 slagen beter dan het finaleveld.
  • Thomas Detry speelde zaterdag 65 op de Old Course, 5,6 slagen beter dan het veld en een van de sterkste ronden van de week. Zijn 72 op zondag, op dezelfde baan, was vrijwel precies gemiddeld. Geen instorting dus, maar een uitzonderlijke ronde gevolgd door een gewone.
  • Michael Stewart opende met 65 op Carnoustie, 6,2 slagen beter dan het veld: een van de vier beste ronden van de eerste drie dagen, rekening houdend met baan en omstandigheden.
  • Adrian Meronk maakte zijn 63 op Kingsbarns, de gemakkelijkste baan, maar was daarmee nog altijd 6,5 slagen beter dan de spelers die daar die dag speelden.
  • Tommy Fleetwood speelde zondag 64, 7,6 slagen beter dan het finalegemiddelde: volgens deze maatstaf de beste ronde van het hele kampioenschap.

Een score heeft altijd context nodig

De Dunhill maakt zichtbaar wat op vrijwel iedere golfbaan geldt: een score betekent pas iets als we weten onder welke omstandigheden hij tot stand kwam. Een 72 op een moeilijke baan in harde wind kan een betere ronde zijn dan een 68 op een gemakkelijke baan bij windstil weer. De scorekaart registreert het aantal slagen, niet wat die slagen die dag waard waren.

Clubgolfers hebben daarvoor geen statistisch model nodig. De eenvoudigste vergelijking volstaat vaak al: hoe scoorde de rest van het veld die dag? Dat verandert niets aan de kaart of de handicap, maar wel aan hoe we een ronde beoordelen. Met drie banen, dezelfde spelers en één leaderboard is de Dunhill een bijna perfect laboratorium om te laten zien waarom een 68 niet altijd een 68 is.

Methode: de officiële scores van alle 168 professionals zijn gekoppeld aan de officiële loting om vast te stellen welke baan iedere speler op donderdag, vrijdag en zaterdag speelde. De gemiddelden per sessie omvatten alle spelers die hun ronde voltooiden. Omdat iedere sessie door één van de drie lotingsgroepen werd gespeeld, weerspiegelen verschillen tussen sessies ook het niveau van die groep. De gecorrigeerde baaneffecten vergelijken dezelfde spelers en houden rekening met hun algemene niveau en de speeldag.

Bronnen

  • Alfred Dunhill Links Championship — officieel professional leaderboard 2026
  • Alfred Dunhill Links Championship — officiële loting, ronde 1 tot en met 4, 2026
  • Golf-Live.de — verslag van de finaleronde en de weersomstandigheden op zondag

Door Laurent Agostini

Laurent Agostini is sinds 2010 golfjournalist, oprichter van MyGolfMedia en auteur van verschillende golfboeken, waaronder “Penser avant de swinguer”. Hij analyseert golfnieuws, technologie, materiaal en methoden om het golfspel te verbeteren vanuit een onafhankelijk perspectief, gebaseerd op feiten, gegevens en inzichten van professionals.

Laat een reactie achter

Your email address will not be published. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

fout: Content is protected !!