Nederland is een waterland. Rivieren, kanalen, sloten en polders bepalen het landschap en waterbeheer behoort al eeuwen tot de kern van de Nederlandse ruimtelijke ordening. Toch werd Nederland op 16 juli 2026 officieel geconfronteerd met een feitelijk watertekort. Door aanhoudende droogte kwam minder water via regen en rivieren het land binnen, terwijl de vraag tijdens de warme zomer juist toenam. De overheid schaalde op van niveau 1, een dreigend watertekort, naar niveau 2.
Aan het einde van het zomerhalfjaar bleek hoe uitzonderlijk de situatie was geweest. Volgens het KNMI bereikte het gemiddelde landelijke neerslagtekort half augustus 306 millimeter, ongeveer tweeënhalf keer de mediane waarde. De regionale verschillen waren bovendien enorm: van 205 millimeter in Groningen tot 416 millimeter in Kerkwerve op Schouwen-Duiveland. Het zomerhalfjaar 2026 eindigde als het zevende droogste sinds het begin van de meetreeks in 1906.
Dat maakt de discussie over golf en water in Nederland interessanter dan de simpele vraag hoeveel kubieke meter een golfbaan gebruikt. Het probleem is niet alleen hoeveel water er jaarlijks valt, maar of het juiste water op de juiste plaats en op het juiste moment beschikbaar is. Voor golfbanen betekent dit dat duurzaam waterbeheer steeds minder draait om het permanent groen houden van een landschap en steeds meer om drie andere vragen: hoeveel water is werkelijk nodig, waar komt het vandaan en hoeveel kan een baan vasthouden wanneer water wél beschikbaar is?
Nederland wordt niet noodzakelijk droger, maar is wel vaker droog
Het Nederlandse waterprobleem lijkt op het eerste gezicht paradoxaal. Het land moet zich tegelijkertijd beschermen tegen te veel én tegen te weinig water. Natte perioden kunnen grote hoeveelheden water opleveren die snel moeten worden afgevoerd, terwijl enkele maanden later langdurige droogte tot tekorten kan leiden.
Het KNMI berekende dat het maximale neerslagtekort van 306 millimeter in 2026 voortkwam uit ongeveer 470 millimeter verdamping tegenover slechts 164 millimeter neerslag. De opwarming speelt daarbij een meetbare rol. De Nederlandse temperatuur is volgens het KNMI in de afgelopen vijftig jaar ongeveer twee graden gestegen. Alleen al daardoor lag de berekende verdamping in 2026 ongeveer 19 millimeter hoger.
Nog opvallender is de frequentie waarmee recente droge jaren terugkeren. 2018, 2022, 2025 en 2026 behoren allemaal tot de tien droogste jaren van de meetreeks. Het KNMI vat de ontwikkeling kernachtig samen: Nederland wordt niet noodzakelijk structureel droger, maar krijgt wel vaker met droge omstandigheden te maken.
Voor golfbanen verandert daardoor de vraag. Niet: kan deze baan in een gemiddeld Nederlands jaar voldoende water vinden? Maar: kan zij blijven functioneren wanneer een uitzonderlijk droge periode weken of maanden aanhoudt?
Ongeveer 250 golfbanen maken waterbeheer relevant op landschappelijke schaal
Golf is in Nederland geen marginaal ruimtegebruik. Volgens de Nederlandse Golf Federatie telt het land ongeveer 250 golfbanen, die samen circa 10.765 hectare beslaan. Bijna een half miljoen golfers maken gebruik van deze terreinen. Dat betekent dat beslissingen over irrigatie, waterberging, bodem en natuurbeheer gezamenlijk betrekking hebben op een aanzienlijke oppervlakte.
Daarmee ontstaat ook een mogelijkheid die bij een klassieke discussie over waterverbruik gemakkelijk over het hoofd wordt gezien. Een golfbaan gebruikt water, maar bestaat tegelijkertijd uit tientallen hectares grond, sloten, vijvers, roughs en andere landschapselementen waarop regenwater potentieel kan worden vastgehouden.
De relevante vraag wordt daardoor breder dan alleen de waterrekening van de greenkeeper: hoeveel water onttrekt een golfbaan aan het systeem, hoeveel heeft zij werkelijk nodig en hoeveel kan zij op het eigen terrein bewaren?
Hoeveel water gebruikt een Nederlandse golfbaan? De actuele nulmeting ontbreekt nog
Volgens een oudere schatting van de NGF gebruikte een gemiddelde Nederlandse 18-holesbaan ongeveer 30.000 tot 40.000 m³ water per jaar. Dat cijfer is bruikbaar als historische orde van grootte, maar mag niet worden gepresenteerd als het actuele gemiddelde voor 2026. De NGF geeft zelf aan dat de beschikbare cijfers over watergebruik en waterbronnen deels verouderd zijn.
Dat geldt ook voor de herkomst van het beregeningswater. Een NGF-enquête uit 2009 onder ongeveer 175 golfbanen wees er destijds op dat ongeveer 45% grondwater en ongeveer 50% oppervlaktewater gebruikte. Zeventien jaar later kan die verdeling niet zonder nieuw onderzoek als actuele situatie worden beschouwd.
Juist daarom is de nieuwe nulmeting die de NGF in haar Strategie 2026+ aankondigde belangrijk. Om te kunnen aantonen dat het watergebruik werkelijk daalt, moet eerst betrouwbaar worden vastgesteld hoeveel Nederlandse golfbanen momenteel gebruiken.
Het ontbreken van actuele nationale cijfers is dus geen detail. Een reductiedoelstelling kan alleen overtuigend worden beoordeeld wanneer ook het vertrekpunt betrouwbaar gemeten is.
Golf heeft geen vanzelfsprekend recht op water
Dat is cruciaal, omdat water tijdens een tekort niet simpelweg verdeeld wordt onder iedereen die het nodig heeft. Nederland beschikt over een systeem waarin overheden en waterbeheerders bepalen welke belangen prioriteit krijgen wanneer onvoldoende water beschikbaar is.
Golfbanen hebben daarin geen bijzondere positie. In droge perioden kunnen waterschappen het onttrekken van oppervlaktewater en, afhankelijk van het gebied en de omstandigheden, grondwater beperken of verbieden. Golfbanen worden daarbij in bepaalde regelingen tot grasland gerekend en kunnen relatief snel met beregeningsbeperkingen worden geconfronteerd.
De zomer van 2026 maakte dat mechanisme opnieuw zichtbaar. De Unie van Waterschappen registreerde gedurende juni en juli een groeiend aantal regionale maatregelen. Waterschap Vallei en Veluwe voerde vanaf 12 juni een onttrekkingsverbod voor oppervlaktewater in op locaties zonder wateraanvoer. Brabantse Delta breidde verschillende verboden uit. Vanaf 17 juli gold in Limburg een algemeen verbod op het onttrekken van water uit rivieren, beken en sloten. Later volgden onder meer Drents Overijsselse Delta, Vechtstromen, Rivierenland, Scheldestromen en Delfland met aanvullende beperkingen.
Deze maatregelen waren niet specifiek tegen golf gericht. Ze golden voor categorieën van watergebruikers en gebieden waarin het watersysteem onvoldoende capaciteit had. Precies dat is relevant: een golfbaan concurreert tijdens droogte niet in een afzonderlijke golfwereld om water, maar functioneert binnen hetzelfde regionale watersysteem als natuur, landbouw, bedrijven en huishoudens.
Als het waterschap de kraan dichtdraait
De spanning tussen sport en publiek waterbeheer bestaat al langer. In Brabant leidde een beregeningsverbod tot overleg tussen de Golfalliantie — het samenwerkingsverband van NGF, NVG en NGA — de provincie en de waterschappen.
Golfbanen wezen daarbij op een bijzonder probleem. Greens, voorgreens en tees vertegenwoordigen slechts een klein deel van het totale terrein, maar zijn agronomisch kwetsbaar en essentieel voor het functioneren van de baan. Bij Golf- en Countryclub Midden-Brabant besloegen die oppervlakken volgens hoofdgreenkeeper Koen Verhelst bijvoorbeeld minder dan vijf hectare van een terrein van 57 hectare. De sector vroeg daarom om meer flexibiliteit om tijdens extreme droogte ten minste deze essentiële oppervlakken in leven te kunnen houden.
Maar de publieke waterbeheerder kijkt vanuit een ander perspectief. Bij een tekort moet het watersysteem als geheel worden beschermd. Een vertegenwoordiger van het Brabantse beregeningsbeleid wees er bovendien op dat uitzonderingen voor golf ook maatschappelijk uitlegbaar moeten zijn: waarom zou een golfbaan wel mogen beregenen wanneer andere gebruikers die eveneens als grasland worden behandeld dat niet mogen?
Dat is precies de spanning die het Nederlandse debat interessant maakt. De golfsector vraagt om maatwerk; de waterschappen moeten het algemeen belang van het watersysteem bewaken.
De discussie met de waterschappen heeft het denken binnen golf veranderd
De gesprekken hebben ook iets anders duidelijk gemaakt: de sector kan niet eenvoudigweg wachten op uitzonderingen. Tijdens workshops in Brabant benadrukte de Golfalliantie zelf dat banen hun watergebruik moeten verminderen en beter moeten begrijpen hoe hun eigen watersysteem functioneert.
Daaruit ontstond onder meer het Concept Bedrijfswaterplan Golfbanen. Zo’n plan moet inzicht geven in waterbronnen, beregende oppervlakken en mogelijkheden voor waterconservering en besparing. Het idee is dat golfbanen aantonen welke maatregelen zij zelf nemen en dat deze informatie vervolgens als basis kan dienen voor afspraken met waterschappen. NGF
Dat verandert de relatie tussen golfbaan en waterbeheerder. In plaats van alleen te vragen hoeveel water tijdens droogte nog mag worden gebruikt, moet de baan aantonen wat zij heeft gedaan om de vraag vooraf te verminderen.
Het principe kan eenvoudig worden samengevat: minder afhankelijkheid in ruil voor meer weerbaarheid.
Golfclub Gaasterland: 18.000 m³ en geen beregening van de fairways
Golfclub Gaasterland biedt een concreet voorbeeld van die aanpassing. Tijdens het beregeningsseizoen van april tot september gebruikt de baan ongeveer 18.000 m³ water, gemiddeld circa 900 m³ per week. Het water wordt voornamelijk ingezet voor greens, voorgreens en tees. De fairways worden bewust niet beregend.
De club beschikte over twee vulvijvers met samen ongeveer 1.300 m³ opslagcapaciteit. Begin 2026 werd de Zwaluwenvijver, met een capaciteit van ongeveer 2.000 m³, verbonden met het beregeningssysteem. Daarmee vergroot Gaasterland zijn waterbuffer aanzienlijk en wordt de baan tijdens droge perioden minder afhankelijk van extra water uit de Luts.
De gegevens zijn afkomstig van de club via een publicatie van de NGF en vormen dus geen onafhankelijke audit van het waterverbruik. Maar het voorbeeld maakt wel zichtbaar hoe twee strategieën kunnen worden gecombineerd: minder oppervlakte beregenen en meer water opslaan wanneer het beschikbaar is.
Dat is precies de combinatie die voor Nederlandse golfbanen steeds relevanter kan worden.
Niet alleen water besparen, maar water vasthouden
In Zuid-Europese landen draait de discussie vaak om het vervangen van conventionele waterbronnen door gezuiverd afvalwater. Nederland heeft een andere mogelijkheid. Een land dat tijdens bepaalde perioden grote hoeveelheden water moet afvoeren, kan proberen een groter deel daarvan lokaal vast te houden voor perioden waarin neerslag uitblijft.
Golfbanen beschikken daarvoor soms over interessante ruimtelijke eigenschappen. Vijvers kunnen worden vergroot of beter met het irrigatiesysteem worden verbonden. Regenwater kan op het terrein worden gebufferd. Drainage kan worden aangepast om water minder snel af te voeren. Ook kunnen alternatieve waterstromen worden onderzocht.
Een bassin krijgt vanuit dat perspectief een andere betekenis. Het is niet alleen een duurzaamheidsmaatregel waarmee een club kan communiceren. Het kan de afhankelijkheid verminderen van een externe bron waarop een golfbaan tijdens een droogteperiode geen garantie heeft.
Daarmee verschuift de Nederlandse strategie van «hoe krijgen we genoeg water?» naar «hoe zorgen we dat we minder water hoeven te vragen wanneer iedereen het nodig heeft?»
Zelfvoorziening wordt een strategisch doel
De Nederlandse golfsector heeft inmiddels een concrete ambitie geformuleerd. In haar Strategie 2026+ stelt de NGF als doel dat golfbanen in 2030 30% minder irrigatiewater gebruiken dan in 2018, óf door de aanleg van een bassin zelfvoorzienend worden.
Dat is een belangrijke stap omdat een percentage een meetbare doelstelling creëert. Tegelijkertijd erkent de federatie dat een nieuwe nulmeting noodzakelijk is om betrouwbaar vast te stellen waar de sector werkelijk staat. Golfclubs worden daarnaast aangemoedigd om in het kader van GEO een waterbeheerplan op te stellen.
De formulering van de doelstelling is interessant. De sector beschouwt minder gebruiken en zelf voldoende water kunnen bufferen als twee mogelijke routes naar een robuuster systeem.
Maar ook hier moet het onderscheid tussen doelstelling en resultaat behouden blijven. Een reductie van 30% is pas een gerealiseerde prestatie wanneer het verbruik daadwerkelijk is gemeten. En een golfbaan met een bassin is pas werkelijk zelfvoorzienend wanneer de opgeslagen hoeveelheid voldoende blijkt om de externe onttrekking structureel te vervangen.
In 2026 werd duurzaamheid formeel onderdeel van de sectorstrategie
Op 3 februari 2026 lanceerden de NGF, de Nederlandse Vereniging van Golfaccommodaties en de Nederlandse Greenkeepers Associatie gezamenlijk het Duurzaamheidsconvenant voor de golfsport. Daarin zijn afspraken opgenomen over natuur- en landschapsbeheer, biodiversiteit, watergebruik, het terugdringen van pesticiden en de maatschappelijke functie van golfterreinen.
Watermanagement is daarmee niet langer alleen een technische verantwoordelijkheid van de greenkeeper. Het wordt een strategische kwestie voor de Nederlandse golfsector.
Dat is relevant omdat de sector zelf belang heeft bij aantoonbare vooruitgang. De NGF wil niet alleen dat banen duurzamer worden, maar ook dat hun maatschappelijke waarde en prestaties zichtbaar worden. Dat is een legitiem doel voor een sportfederatie, maar betekent eveneens dat gegevens afkomstig van de sector moeten worden onderscheiden van onafhankelijke hydrologische informatie.
Een sectordoelstelling is geen gerealiseerde besparing. Een praktijkvoorbeeld is geen nationaal gemiddelde. En een waterbassin is geen bewijs van zelfvoorziening zolang niet bekend is hoeveel externe onttrekking ermee wordt vermeden.
Een gele fairway kan juist een teken van verantwoord waterbeheer zijn
Een van de belangrijkste veranderingen is misschien niet technisch, maar cultureel. Golfers zijn gewend geraakt aan het idee dat een goede golfbaan groen moet zijn. Dat beeld wordt versterkt door televisiebeelden van internationale toernooien en door foto’s waarmee resorts en golfclubs hun banen presenteren.
Maar gras hoeft niet permanent donkergroen te zijn om speelbaar of gezond te blijven. Wanneer een baan accepteert dat fairways tijdens langdurige droogte geel of bruin worden, kan het beschikbare water worden geconcentreerd op oppervlakken die kwetsbaarder en essentieel voor het spel zijn, zoals greens en tees.
Gaasterland laat concreet zien dat zo’n keuze mogelijk is: de club beregent zijn fairways niet en concentreert het beschikbare water op een beperkt aantal essentiële speeloppervlakken.
Een gele fairway is dus niet noodzakelijk een slecht onderhouden fairway. Tijdens een droge Nederlandse zomer kan zij juist het zichtbare resultaat zijn van verantwoord waterbeheer.
Precisieberegening: iedere kubieke meter beter gebruiken
Naast minder beregenen en meer opslaan kan technologie het watergebruik verder verfijnen. Bodemvochtsensoren, weergegevens, individueel regelbare sproeiers en gerichte handmatige beregening maken het mogelijk water toe te dienen waar het werkelijk nodig is, in plaats van grote oppervlakken uniform nat te houden.
De NGF bespreekt bijvoorbeeld ondergrondse druppelirrigatie, waarbij water via leidingen rechtstreeks naar de wortelzone wordt gebracht. De sector verwijst naar potentiële besparingen door minder verdamping, verwaaiing en afstroming, maar erkent tegelijkertijd dat nog relatief weinig proeven op golfbanen zijn uitgevoerd.
Dat voorbehoud is essentieel. Een techniek kan theoretisch efficiënter zijn zonder dat dezelfde besparing automatisch op iedere bodem en iedere golfbaan wordt gerealiseerd.
Technologie moet daarom niet worden beoordeeld op het aantal sensoren, sproeiers of leidingen dat wordt geïnstalleerd, maar op het resultaat: hoeveel kubieke meter water werd daadwerkelijk bespaard?
Technologie creëert geen water
Een modern irrigatiesysteem kan water nauwkeuriger verdelen, maar produceert geen nieuwe kubieke meters. Een bodemvochtsensor kan aantonen dat beregening vandaag niet nodig is, maar kan een droge waterbron morgen niet aanvullen.
Daarom is de combinatie van maatregelen belangrijker dan één technologische oplossing: minder oppervlakte beregenen, grassoorten gebruiken die beter tegen droogte kunnen, wortelgroei bevorderen, lekkages voorkomen, regenwater vasthouden en alleen water geven wanneer bodem en gras het daadwerkelijk nodig hebben.
Voor golfbanen in gebieden waar waterschappen tijdens droogte onttrekkingsverboden instellen, krijgt die strategie bovendien een economische dimensie. Een baan die minder afhankelijk is van externe bronnen, is niet alleen duurzamer maar ook minder kwetsbaar wanneer toegang tot water tijdelijk wordt beperkt.
De sector heeft zelf belang bij betere cijfers
Transparantie is niet alleen een eis van buitenaf. De Nederlandse golfsector heeft er zelf belang bij. Zonder betrouwbare gegevens kan zij niet aantonen dat de doelstelling voor 2030 wordt gehaald en evenmin overtuigend laten zien dat golfbanen tijdens droge perioden minder druk op het watersysteem uitoefenen.
Daarom moet bij iedere claim duidelijk blijven wie meet, wat wordt gemeten en volgens welke methode.
Dat is des te belangrijker omdat een groot deel van de beschikbare informatie over watergebruik op Nederlandse golfbanen momenteel afkomstig is van de NGF zelf. De federatie beschikt over praktijkkennis en toegang tot clubs, maar vertegenwoordigt tegelijkertijd de belangen van de sport.
De onafhankelijke context komt daarom van andere bronnen. Het KNMI meet hoe het klimaat en het neerslagtekort veranderen. Rijksoverheid en het Deltaprogramma bepalen wanneer sprake is van een nationaal watertekort. De waterschappen leggen regionale beperkingen op en beheren de beschikbare waterbronnen. Pas wanneer deze gegevens worden gecombineerd met de cijfers van golfbanen ontstaat een volledig beeld.
Maar hoeveel gebruikt iedere Nederlandse golfbaan werkelijk?
Daar ligt nog altijd de zwakke plek. Er bestaat een historische sectorinschatting van 30.000 tot 40.000 m³ voor een gemiddelde 18-holesbaan en er zijn individuele voorbeelden zoals Gaasterland. Maar daarmee kan nog geen actuele openbare kaart worden gemaakt waarop voor iedere Nederlandse golfbaan het werkelijke verbruik, de waterbron en de ontwikkeling door de jaren heen zichtbaar zijn.
Voor een transparant beeld zouden per baan minstens zeven indicatoren nuttig zijn: jaarlijks waterverbruik, herkomst van het water, daadwerkelijk beregende oppervlakte, hoeveelheid onttrokken grond- en oppervlaktewater, opslagcapaciteit, verbruik per beregende hectare en ontwikkeling van het verbruik over meerdere jaren.
Een achtste indicator zou in Nederland bijzonder relevant zijn: hoeveel water weet de golfbaan jaarlijks op het eigen terrein vast te houden en later opnieuw te gebruiken?
Daarmee zou niet alleen de waterfootprint meetbaar worden, maar ook de eventuele bijdrage van het terrein aan lokaal waterbeheer.
Duurzaamheid of greenwashing?
De Nederlandse golfsector kan concrete maatregelen laten zien: fairways die niet worden beregend, grotere waterbuffers, waterbeheerplannen, efficiëntere irrigatie en een meetbare reductiedoelstelling richting 2030. Dat zijn relevante ontwikkelingen en ze mogen niet worden genegeerd.
Maar juist omdat de sector haar maatschappelijke positie met duurzaamheid wil versterken, moet dezelfde eis worden toegepast op positieve claims. Een bassin is een infrastructuur, nog geen bewijs van vermindering. Een waterbeheerplan is een strategie, nog geen resultaat. Een doelstelling van 30% is pas een prestatie wanneer de besparing daadwerkelijk is gerealiseerd en gemeten.
Het omgekeerde geldt eveneens. Een groene golfbaan tijdens een droge zomer bewijst op zichzelf niet dat drinkwater of schaars grondwater wordt verspild. Zonder kennis van de bron, het volume en de lokale omstandigheden vertelt de kleur van het gras onvoldoende.
Een groene golfbaan bewijst geen verspilling. Maar een duurzaamheidslabel bewijst evenmin automatisch zuinig watergebruik.
De cijfers moeten uiteindelijk beide beelden kunnen corrigeren.
Het Nederlandse antwoord: water bewaren wanneer het er wél is
Misschien ligt juist daar de meest interessante bijzonderheid van Nederland. Het land hoeft niet alleen te leren omgaan met droogte. Het moet tegelijkertijd omgaan met perioden waarin juist zeer veel water beschikbaar is.
Voor golfbanen kan dat een kans zijn. Grote terreinen, waterpartijen en beschikbare ruimte kunnen worden gebruikt om regenwater langer vast te houden in plaats van het zo snel mogelijk af te voeren. Een deel van het water dat tijdens natte perioden als probleem wordt beschouwd, kan daardoor tijdens een droge periode een reserve worden.
De zomer van 2026 heeft laten zien waarom die omslag relevant is. Terwijl Nederland midden juli officieel een feitelijk watertekort kende, moesten waterschappen enkele weken later nog steeds nieuwe onttrekkingsverboden invoeren. Op 29 juli probeerde Rijnland zelfs extra water te bufferen in de Reeuwijkse Plassen en de Nieuwe Driemanspolder, terwijl Scheldestromen vanwege lage waterstanden een breed verbod op het onttrekken van oppervlaktewater instelde.
De toekomst van waterbeheer op Nederlandse golfbanen draait daarom niet alleen om minder water gebruiken. Het gaat om water vasthouden wanneer het beschikbaar is, minder afhankelijk worden van grond- en oppervlaktewater en een baan zo inrichten dat zij ook speelbaar blijft wanneer het waterschap tijdens droogte de toegang tot externe bronnen beperkt.
Nederland is een waterland. Maar 2026 heeft opnieuw laten zien dat zelfs een waterland op het verkeerde moment te weinig water kan hebben.
De belangrijkste vraag voor het Nederlandse golf van morgen is daarom misschien niet hoeveel water een baan vandaag gebruikt, maar hoeveel zij weet vast te houden wanneer het beschikbaar is — en hoeveel zij daardoor tijdens de volgende droge zomer niet meer hoeft te onttrekken.
Bronnen
- KNMI — Het droge zomerhalfjaar van 2026
KNMI – Het droge zomerhalfjaar van 2026
Landelijk neerslagtekort van 306 mm, regionale verschillen, verdamping, historische vergelijking en invloed van de opwarming. - Deltaprogramma — Watertekort door aanhoudende droogte, 16 juli 2026
Deltaprogramma – Watertekort door aanhoudende droogte
Officiële opschaling van een dreigend naar een feitelijk watertekort. - Unie van Waterschappen — Droogteblog juni en juli 2026
Unie van Waterschappen – Droogteblog 2026
Overzicht van regionale droogtemaatregelen en onttrekkingsverboden tijdens de zomer van 2026. Unie van Waterschappen - NGF — Strategie 2026+, pijler duurzaamheid
NGF – Strategie 2026+ duurzaamheid
Circa 250 golfbanen, 10.765 hectare, doelstelling van 30% minder irrigatiewater in 2030 ten opzichte van 2018 of zelfvoorziening via een bassin, plus de nieuwe nulmeting. - NGF — De golfsport en duurzaamheid: hoe zit het?
NGF – De golfsport en duurzaamheid
Historische schatting van 30.000 tot 40.000 m³ voor een gemiddelde 18-holesbaan en historische gegevens over waterbronnen. - NGF — Golfalliantie zoekt met waterschappen naar oplossing voor beregeningsverbod, 23 maart 2023
NGF – Golfalliantie en beregeningsverboden
Gesprekken tussen golfsector en Brabantse waterschappen over beregeningsverboden, kwetsbare speeloppervlakken en maatwerk. NGF - NGF — Waterkansen voor Brabantse golfbanen, 5 april 2024
NGF – Brabant, water en golfbanen
Verdringingsreeks, positie van golfbanen en het Concept Bedrijfswaterplan Golfbanen. NGF - NGF — Nieuws van Nederlandse golfclubs en -banen, februari 2026
NGF – Golfclub Gaasterland en waterbuffer
Golfclub Gaasterland: ongeveer 18.000 m³ watergebruik tijdens het beregeningsseizoen, geen beregening van fairways en uitbreiding van de waterbuffer met circa 2.000 m³. NGF - NGF, NVG en NGA — Duurzaamheidsconvenant voor de golfsport, 3 februari 2026
NGF – Lancering Duurzaamheidsconvenant
Gezamenlijke afspraken over onder meer watergebruik, biodiversiteit en duurzaam golfbaanbeheer. - NGF — Waterbeheer en golfbanen
NGF – Waterbeheer op golfbanen
Technische informatie over waterbesparing, wateropslag, irrigatie en zelfvoorziening.