Negen dagen eerder wist Joost Luiten niet eens zeker wanneer hij weer een golftoernooi zou kunnen spelen.
Op vrijdag 11 september trok hij zich terug uit het Irish Open. Een elleboogblessure die een week eerder was begonnen, werd steeds erger. Luiten wilde geen risico nemen en gaf zijn arm rust.
Zijn hoop?
De week erna weer kunnen spelen op Wentworth.
Dat lukte.
En op zondag 20 september liep dezelfde Joost Luiten van de 18de green van Wentworth met een 64, acht onder par, achter zijn naam.
Een paar uur later stond vast wat die ronde waard was: gedeeld zesde in het BMW PGA Championship met -14, slechts drie slagen achter winnaar J.J. Spaun.
Het was Luitens eerste top 10 ooit in het vlaggenschiptoernooi van de DP World Tour.
Maar misschien vertelt die zesde plaats niet eens het interessantste verhaal.
Want gedurende een paar minuten stond de 40-jarige Nederlander zondag daadwerkelijk alleen bovenaan het leaderboard van Wentworth.
Negen dagen eerder ging het vooral over zijn elleboog
De tegenstelling met het Irish Open kan nauwelijks groter zijn.
Luiten opende in Doonbeg met 76 (+6). Maar het slechte resultaat was niet de belangrijkste reden om vrijdag niet meer te starten.
Zijn elleboog deed pijn.
Volgens Luiten was het probleem de week ervoor begonnen. Hij verwachtte aanvankelijk dat de pijn vanzelf zou verdwijnen, maar die werd juist erger. Hij besloot daarom het toernooi te verlaten en zijn elleboog zoveel mogelijk rust te geven.
Dat was geen vanzelfsprekende beslissing.
Luiten stond op dat moment 88ste in de Race to Dubai. Met de top 100 als belangrijke grens voor het behoud van zijn speelrecht kon hij de punten goed gebruiken.
Toch koos hij voor herstel.
Een week later bleek waarom zo’n beslissing soms belangrijker is dan proberen een toernooi uit te spelen.
Op Wentworth was de blessure niet verdwenen
Luiten verscheen in Surrey met een band om zijn arm.
Na zijn slotronde vertelde hij dat de blessure onder controle was, maar niet volledig verdwenen. De band gaf druk op de spier en hielp zo de spanning te verminderen. Hij wist zondag zelfs nog niet zeker of hij de volgende week aan het Open de France zou deelnemen.
Dat maakt zijn prestatie opmerkelijker.
Niet omdat we van een heroïsch blessureverhaal moeten maken wat in werkelijkheid een medisch probleem blijft.
Maar omdat Luiten binnen enkele dagen de overgang maakte van niet kunnen starten naar meedoen om de overwinning in een Rolex Series-toernooi.
En zondag gebeurde dat niet door voorzichtig golf te spelen.
Hij viel aan.
Een 64 die alles veranderde
Luiten begon de laatste ronde niet als een van de favorieten voor de titel.
Maar Wentworth biedt op zondag kansen aan spelers die vroeg een lage score neerzetten.
En Luiten deed precies dat.
Birdies begonnen te vallen. Op de veertiende maakte hij zijn zesde birdie van de dag en kwam hij naast de leiders. Even later stond hij zelfs alleen bovenaan.
Na 18 holes stond er 64 (-8) op zijn kaart.
Samen met Andy Sullivan was het de laagste ronde van de dag.
Zijn totaal:
-14.
En toen begon het wachten.
Anderhalf uur leider in het clubhuis
Dat is een vreemde positie in golf.
Je eigen werk is klaar.
Je kunt niets meer beïnvloeden.
Je kijkt alleen nog naar een leaderboard waarop andere spelers proberen je score te verbeteren.
Luiten bleef ongeveer anderhalf uur clubhouse leader.
Voor een speler die de dag niet als leider was begonnen, is dat bijna de perfecte manier om druk te zetten op iedereen die achter hem speelt.
Hij had het getal neergezet.
De anderen moesten reageren.
Aaron Rai was uiteindelijk de eerste die Luiten passeerde en -15 binnenbracht. Rory McIlroy en Adam Scott kwamen eveneens op -15.
Daarna kwam J.J. Spaun.
Vier birdies van Spaun maakten het verschil
Spaun begon de beslissende fase niet als vanzelfsprekende winnaar.
Maar vanaf de veertiende hole veranderde zijn ronde volledig.
De Amerikaan maakte birdies op 14, 15 en 16, par op 17 en opnieuw birdie op 18.
Vier birdies in zijn laatste vijf holes.
Daarmee bracht hij -17 binnen.
Luiten stond drie slagen achter hem.
Op papier lijkt dat een duidelijke marge.
Op zondagmiddag voelde het heel anders.
Want toen Luiten zijn ronde beëindigde, wist niemand nog dat -17 nodig zou zijn.
Zijn -14 was op dat moment de score die iedereen moest verslaan.
Het verschil tussen 64 en winnen
Daar zit een interessante golflessen in.
Luiten speelde zondag acht onder par.
Spaun won het hele toernooi met -17.
Toch leverde die uitzonderlijke ronde geen overwinning op.
Dat laat zien waarom een toernooi over 72 holes fundamenteel anders is dan één geweldige ronde.
Je kunt op zondag bijna perfect spelen en toch afhankelijk blijven van wat je op donderdag, vrijdag en zaterdag hebt laten liggen.
Luiten verwoordde zelf waar het verschil die zondag zat: zijn spel was volgens hem de hele week goed geweest, maar in de slotronde vielen eindelijk de putts. Hij maakte bovendien twee lange putts — precies het soort bonus dat nodig is om tot 64 te komen.
Dat is misschien interessanter dan simpelweg zeggen dat hij zondag beter speelde.
Soms verandert de kwaliteit van de slagen nauwelijks.
Het resultaat verandert enorm.
Zijn eerste top 10 op Wentworth
Voor een speler met Luitens ervaring klinkt het bijna vreemd.
Hij heeft meerdere keren gewonnen op de DP World Tour en speelt al vele jaren op het hoogste Europese niveau.
Toch was deze zesde plaats zijn eerste top 10 in het BMW PGA Championship.
En Wentworth is geen gewone week.
Het BMW PGA Championship is het vlaggenschiptoernooi van de DP World Tour en onderdeel van de Rolex Series. Dit jaar stonden Rory McIlroy, Adam Scott, Matt Fitzpatrick, Shane Lowry, Aaron Rai en een groot aantal andere topspelers in het veld.
Luiten eindigde uiteindelijk op -14 naast Matt Fitzpatrick, Ryan Fox en Filippo Celli.
Drie slagen achter Spaun.
Eén slag achter McIlroy, Scott, Rai en Manuel Elvira.
Dat plaatst zijn 64 in een ander perspectief.
En even leek -14 misschien zelfs genoeg
Het meest spectaculaire scenario speelde zich af achter Luiten.
Manuel Elvira maakte eagle op de zeventiende en kwam daarmee naast Spaun op -17.
De Spanjaard had vervolgens de par 5 van de achttiende voor zich.
Birdie: overwinning.
Par: playoff.
Maar zijn lay-up belandde in een bunker, zijn volgende slag ging over de green en uiteindelijk maakte hij dubbel bogey.
Elvira viel terug naar -15 en eindigde samen met McIlroy, Rai en Scott als tweede.
Het illustreert hoe klein de marges zondag waren.
Luiten was zesde.
Maar tussen zijn -14 en de tweede plaats zat slechts één slag.
Darius van Driel had minder geluk
Voor Nederland was Wentworth niet alleen het verhaal van Luiten.
Ook Darius van Driel stond aan de start.
Waar hij een week eerder bij het Irish Open wel het weekend had bereikt, liep het in Engeland anders. Van Driel miste de cut vrijdag op één slag.
Daardoor bleef Luiten als enige Nederlandse vertegenwoordiger over voor het weekend.
En juist hij begon het toernooi met de grootste fysieke vraagtekens.
Vier dagen later stond hij in de top zes.
Misschien was terugtrekken in Ierland zijn beste beslissing van de week
Dat klinkt paradoxaal.
Een golfer wil spelen.
Zeker wanneer hij punten nodig heeft voor zijn speelrecht.
Maar de negen dagen tussen Doonbeg en Wentworth vertellen ook iets over wedstrijdmanagement.
In Ierland had Luiten kunnen proberen door te spelen.
Misschien had hij de cut gehaald.
Misschien ook niet.
Maar met een elleboog die volgens hem steeds pijnlijker werd, bestond ook het risico dat hij het probleem groter maakte.
Hij stopte.
Nam rust.
En kwam een week later terug.
Dat bewijst natuurlijk niet dat terugtrekken automatisch tot een goede prestatie leidt. Maar in dit specifieke geval volgde op de beslissing om zijn lichaam niet verder te belasten zijn beste BMW PGA Championship uit zijn carrière.
Voor amateurs zit daar eveneens een bruikbare gedachte in.
Niet iedere ronde hoeft uitgespeeld te worden om iets te bewijzen.
Soms is de beste beslissing voor je volgende ronde stoppen met de huidige.
Van onzekerheid naar een plek tussen de wereldtop
Op 11 september zei Joost Luiten dat hij hoopte een week later klaar te zijn voor Wentworth.
Op 20 september maakte hij 64.
Hij stond even alleen aan de leiding.
Hij was ongeveer anderhalf uur clubhouse leader.
En uiteindelijk eindigde hij zesde in een BMW PGA Championship gewonnen door J.J. Spaun, voor een leaderboard waarop McIlroy, Scott, Rai, Fitzpatrick en vele andere grote namen stonden.
De zesde plaats is belangrijk.
De 64 is spectaculair.
Maar misschien is het interessantste cijfer van allemaal negen.
Negen dagen tussen een pijnlijke terugtrekking in Ierland en zijn beste resultaat ooit in het vlaggenschiptoernooi van de DP World Tour.
Golf kan bijzonder snel veranderen.
Wentworth herinnerde Joost Luiten daar op de best mogelijke manier aan.