Twee weken geleden stapte Joost Luiten na één ronde uit het Irish Open met een elleboogblessure. Een week later werd hij zesde op Wentworth dankzij een spectaculaire 64 op zondag. In Parijs volgden opnieuw drie rondes onder par en stond hij tijdens de slotronde even op -9. De FedEx Open de France eindigde uiteindelijk met een teleurstellende 73 en een gedeelde 41ste plaats. Geen nieuw topresultaat dus, maar wel een tweede volledige week die erop wijst dat Luiten na zijn blessure weer vier dagen competitief kan golfen.
Van opgeven in Ierland naar vier dagen op Le Golf National
De laatste drie weken van Joost Luiten vertellen meer dan zijn 41ste plaats in Frankrijk alleen. In Doonbeg opende hij het Irish Open met een 76, maar de score was daar niet het belangrijkste probleem. De elleboogblessure waar hij al last van had, werd erger en Luiten besloot voor de tweede ronde niet meer te starten. Hij wilde de elleboog rust geven en hoopte een week later weer te kunnen spelen op Wentworth.
Dat lukte niet alleen, het leverde meteen een sterk resultaat op. Met een 64 (-8) in de laatste ronde van het BMW PGA Championship klom Luiten naar de gedeelde zesde plaats op -14. Hij speelde nog met ondersteuning rond zijn arm en gaf na afloop aan dat de blessure onder controle was, al wist hij op dat moment nog niet zeker of hij een week later in Frankrijk zou starten.
Luiten verscheen wel degelijk aan de start op Le Golf National. De eerste twee dagen speelde hij samen met Marcel Siem en Ashun Wu en met rondes van 70 en 67 haalde hij zonder problemen het weekend. Een 69 op zaterdag betekende dat hij na 54 holes op -7 stond. Geen positie van waaruit hij zondag voor de overwinning kon spelen, maar wel drie opeenvolgende rondes onder par op de Albatros Course.
Van -9 naar -5 op zondag
Ook de laatste ronde begon goed. Zes pars werden gevolgd door birdies op 7 en 9, waardoor Luiten de turn bereikte op -9 voor het toernooi. Een week na zijn zesde plaats op Wentworth leek opnieuw een behoorlijke klassering mogelijk.
Na de turn draaide de ronde echter de andere kant op. Een bogey op 12 kostte hem de eerste slag. Daarna volgden vier pars, totdat het op de par 4 van de 17 volledig misging. Problemen rond de green, waaronder een mislukte chip, resulteerden in een triple bogey en een zeven op de scorekaart. Met een par op 18 tekende Luiten uiteindelijk voor 73 (+2) en een totaal van -5. Daarmee eindigde hij gedeeld 41ste.
Die zeven op 17 moet wel in perspectief worden geplaatst. Met een par op die hole zou Luiten op -8 zijn geëindigd, rond de 28ste plaats. De triple bogey kostte hem dus flink wat posities en prijzengeld, maar niet een tweede top 10 op rij. Zelfs zonder het bogey op 12 zou een totaal van -9 hem ongeveer rond de twintigste plaats hebben gebracht.
De grotere conclusie van Parijs zit daarom niet in één mislukte hole. Na zijn opgave in Ierland kon Luiten voor de tweede week op rij vier competitierondes afwerken. Op Le Golf National waren de eerste drie daarvan onder par, voordat zijn slotronde in de laatste holes ontspoorde.
Luiten als enige Nederlander in het weekend
Van de drie Nederlanders in het veld was Luiten de enige die de cut haalde. Darius van Driel kwam met twee rondes 70 uit op -2 en miste het weekend met één slag. Mike Toorop noteerde 70 en 71 en eindigde op -1.
Voor Luiten en Van Driel volgt nu een korte pauze. Beiden slaan het Alfred Dunhill Links Championship over en keren vervolgens terug voor het Open de España.
Voor Luiten is de balans van Parijs daarmee gemengd, maar vrij eenvoudig te lezen. De 41ste plaats is op zichzelf geen opvallend resultaat en het triple bogey op 17 maakte de eindklassering nog wat minder aantrekkelijk. De interessantere ontwikkeling ligt in de weken ervoor en eromheen: na een elleboogblessure die hem in Ierland tot opgeven dwong, volgden een zesde plaats op Wentworth en drie opeenvolgende rondes onder par op Le Golf National.
Een week eerder bracht een 64 op zondag Luiten naar de zesde plaats in Wentworth. In Parijs was het verschil tussen een plaats rond de top 30 en de uiteindelijke 41ste positie uiteindelijk terug te brengen tot een paar slagen – en vooral tot die zeven op de 17de.